Hamløyparane: 20

“Kva er dei?” spurde dei minste jenta. Ho stira opp i taket, med open munn.

“Dei er lyslarvar,” sa Irina. Ho plukka ned ein, den byrja å kravle rundt handa hennar.

“Den er kjempefin,” kviskra den lille jenta. Irina let den klatre over til handa hennar, ho lo då den kilte henne.

“Eg er svolten,” sa den mellomste jenta, men den eldste hysja på henne.

“Nei, det er greitt,” sa Irina. “Dei må få ete.”

***

Ho følgde Siv, Eline og Kaia til byen så fort det blei lyst. Ingen av dei hadde sove spesielt bra, og dei to yngste hadde byrja å bli grinete. Kaia hadde halde på humøret lengst. Ho elska lyslarvane, og gjekk rundt og gav dei namn. Men til slutt blei kulda, mangelen på mat og alt dei hadde vore gjennom for mykje for henne, og ho byrja å spørje etter “mamma”.

“Kva var det eigentleg som skjedde?” spurde Irina då dei hadde byrja å gå.

“Eg veit ikkje heilt,” sa Siv.

“Fortel meg kva du veit.”

“Eg skulle følgje Eline og Kaia heim frå SFO, det hugsar eg.” Ho leidde ei søster i kvar si hand, måtte nesten dra dei med seg. Irina løfta Kaia og bar henne på armen. “Eg hugsar kongelege vakter, dei stoppa oss, sa at vi ikkje kunne gå ei av gatene vi alltid går, sa det var vegarbeid der, eller noko.”

“Og så?”

“Så er det veldig uklart. Eg trur dei peika på ei anna gate vi kunne gå, og så gjorde vi det, og så blei alt plutseleg svart, liksom.”

“Og så var de i skogen?”

“Ja,” sa Siv. “Bundne til treet, og så var det ikkje lenge før prinsessa og du kom.”

“Prinsessa?”

“Ja, prinsesse Penelope kom, visste du ikkje det? Du sa at vi måtte springe frå henne.”

“Eg visste berre ikkje at det var prinsessa.”

“Korleis kan du ikkje vite det?”

“Lat oss berre seie at eg ikkje følgjer med i sladderblada.”

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.